هميشه رفتن تو قصه ي غم انگيز يست

كسي گره زده چشم مرا به چشمانت

به جز تو و من و باران كسي در اينجا نيست

قبول كن كه تو چندي است بي وفا شده اي

قبول كن كه دلت مدتي است با ما نيست

قبول كن كه نفس هاي عاشقت ديگر

شبيه موج زدنهاي تند دريا نيست

قبول مي كنم اين را زمانه بد شده است

وگرنه آخر عشق من و تو اينجا نيست

به زحمتش نمي ارزد كه تيغ برداري

براي كشتن من يك اشاره هم كافي ست

می دونم دریا همیشه ماهیاشو دوس داره

مث مادر که همیشه بچه هاشو دوس داره

وقتی بارون می زنه موجای سرکش می سازه

صدای خندیدن گوش ماهیاشو دوس داره

می دونم  دریا بزرگه ولی با اون عظمت

حتی اون سنگریزه ی بی ادعاشو دوس داره

تو همون دریای مهربون و با سخاوتی

منم اون ماهی کوچیک که خداشو دوس داره

...........

شبهای بعد از تو خاموش ،شبهای بعداز تو سردند

اینجا پس از تو دو چشمم ، تندیس اندوه  و  دردند

نفرین به این لحظه هایی کز یادشان رفته  نامت   

از یادشان رفته ان شب با روشنایت چه کردند!!!

نفرین بر آب و بر آتش ،وقتی تو لب تشنه هستی   

وقتی که گلهای باغت ،  با تشنگی در نبردند 

وقتی قرار است سیبی نارس بیفتد ز شاخه

 دستان سقای تشنه ، با مشک پر برنگردند... 

...

هر قدر می گویم از ، تو انگار چیزی نگفتم  

این واژه های شکسته دور نگاهت بگردند 

به غصه خیره میشوم به روز پشت پنجره

تو ابتدای رفتنی به فصلهای بعد از این

و فکر هم نمی کنی به سوز پشت پنجره

به چشمهای من که شب تورا بهانه میکند

و یاد می کند ز نیمروز پشت پنجره

تو خیره میشوی به بادها به رقص قاصدک

به رنگهای روشن بلوز پشت پنجره

...

بیا به سمت لحظه ها که بوی گریه میدهم

بیا مرا صدا بزن به روز پشت پنجره...

رفتی و بی پناهی من را رقم زدی

چشمان بی گناه مرا رنگ غم زدی

من سالهاست مانده ام و درد میکشم

از تیر غربتی که به بال و پرم زدی

هستی من به شوق تو بودم به شوق عشق

از من مرا گرفتی و رنگ عدم زدی

از من مرا گرفتی و دادی به دست باد

بر تکه تکه های غرورم قدم زدی

رفتی و بی پناهی من نقل قصه هاست

رفتی و حال و روز مرا هم به هم زدی...

چقدر به نامه های گذشته ات اعتماد کردم

و باران را گذاشتم برای تنهایی ...

چه سکوتی شبم را بهانه میگیرد

تو حالا زمان را فراموش می کنی

و فصل ها را که مدام عوض می شوند

و سال ها را که میگذرند ...

به اتفاق تمام عشق های جهان پیر می شوی

و من گذشته را با عصا قدم می زند

چه روزهای مشترکی ...

چه اشک های مشترکی ...

بیهوده سعی می کنم فراموشت کنم

هنوز دریا موج می زند و باد موهای مرا پریشان می کند

هنوز من شعر می خواند و تو ان سوی

ازدهام ادم ها لبخند می زنی

و دریا

که هق هق شاعری مچاله را تعارف می کند ...

باورم نکردی مایا

باورم نکردی و شانه های کاغذیم جز ویران

شدن قسمتی نداشت

از پشت شیشه های خیس جهان

خداحافظی را دست تکان می دهی

و ابرهای جهان گریه سر می دهند

...
چه دریای سرگردانی شده ام مایا !

با روسری ابی و دستمال سپید

هی بهانه می شوم بی ستاره

و برهنه به دیدار افتاب امیدوار

می دانم این نامه را نمی خوانی

و چشم های مه زده ی من بر صندلی خالی ...

به جاده های گذشته چشم می دوزم

و نامه های تو را باد می برد ...............

سیاه شد جلوی چشم لحظه ها ناگاه

چه سر نوشتی ! انگار سهم من این شد

قدم به راه تو بگذارم و شوم گمراه

تو رفتی و همه ی برگها که افتادند

تمام شهر شد از ماجرای ما اگاه

برو که در من تنهای بی تو سرگردان

دلی نمانده به دستت بیاورم ای ماه

کجای این شب تیره نشسته ای حالا

که از تو بی خبرند کلاغ های سیاه؟!

چه کس بود تقدیر ما را نوشت؟!

نوشت اینکه تو اسمانی شوی

من اما اسیر گل و خاک و خشت

من و تو دو تندیس کفر و یقین

تو و من دو معنای زیبا و زشت

من الوده گشتم به گندم ولی

تو ماندی همان خوب نیکوسرشت

دلم بی نگاهت قراری نداشت

و غافل از این بازی سرنوشت

که تقدیر چشمان مست تو را

برای کس دیگری می نوشت...

- همین بود اری سزای کسی

که با سر کشی رانده شد از بهشت

باران کجاست تا که نمیرد درخت من ؟!

انقدرامدی که نگاه تو سالهاست

دیگر نفوذ کرده در این قلب سخت من

جز تو که چشمهات جسورند هیچ کس

چشم طمع ندوخته بر تاج و تخت من

باور نمیکنم که تو با دست دوستی

برداشتی تبر و شکستی درخت من

شاید خدا به بی کسی ام پی نبرده بود

وقتی گذاشت دست تو را توی دست او

وقتی که چشم های تو از من بریدو رفت

زل زد به چشم های فریبا و مست او

دیگر دل شکسته ی من خوش نمی شود

جز اینکه با خبر بشود از شکست او ...