ادبی -

شعر و متن ادبی


	درباره وبلاگ شاعر شدیم و هیچ که باور نمی کند تنها غم است این تب موزون که سهم ماست !؟ با سلام به اهالی شعر و ادب امیدوارم این وبلاگ فاصله ای را که این مدت از محافل ادبی و جلسات نقد و بررسی شعر گرفته ام کمتر کند منوی اصلی صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو مطالب عناوین مطالب وبلاگ آرشیو مطالب شهریور 1388 اسفند 1386 مرداد 1386 بهمن 1385 دی 1385 آبان 1385 آرشيو پیوندها RSS Powered By BLOGFA.COM


	چه تنهایی بزرگی مایا ! چقدر به نامه های گذشته ات اعتماد کردم و باران را گذاشتم برای تنهایی ... چه سکوتی شبم را بهانه میگیرد تو حالا زمان را فراموش می کنی و فصل ها را که مدام عوض می شوند و سال ها را که میگذرند ... به اتفاق تمام عشق های جهان پیر می شوی و من گذشته را با عصا قدم می زند چه روزهای مشترکی ... چه اشک های مشترکی ... بیهوده سعی می کنم فراموشت کنم هنوز دریا موج می زند و باد موهای مرا پریشان می کند هنوز من شعر می خواند و تو ان سوی ازدهام ادم ها لبخند می زنی و دریا که هق هق شاعری مچاله را تعارف می کند ... باورم نکردی مایا باورم نکردی و شانه های کاغذیم جز ویران شدن قسمتی نداشت از پشت شیشه های خیس جهان خداحافظی را دست تکان می دهی و ابرهای جهان گریه سر می دهند ... چه دریای سرگردانی شده ام مایا ! با روسری ابی و دستمال سپید هی بهانه می شوم بی ستاره و برهنه به دیدار افتاب امیدوار می دانم این نامه را نمی خوانی و چشم های مه زده ی من بر صندلی خالی ... به جاده های گذشته چشم می دوزم و نامه های تو را باد می برد ............... \|+\| نوشته شده توسط شقایق سلیمان نژاد در شنبه یکم مهر 1385 \|