ادبی

آرزو

daryayesargardan — Wed, 09 Sep 2009 03:59:18 GMT

سلام

وبعد از این همه دوری ... یک غزل

...

.به من بگو چه زمانی ،کجا به هم برسیم؟!

کجای ساحل این ماجرا به هم برسیم؟!

میان دره ی اندوه وعشق می رقصیم

نمی رویم که مثل صدا به هم برسیم

جدا شدیم میان پرنده وباران

که روی دورترین ناکجا به هم برسیم

خدا کند که اگر دوری است قسمتمان

دعا بکن که بمیریم یا به هم برسیم

بیا به روی قوانین کهنه خط بکشیم

بدون واسطه وبی خطا ،به هم برسیم.

....

ولی نه ! کار بزرگیست عشق؛ممکن نیست

که زیر سلطه ی این سایه ها به هم برسیم !!

daryayesargardan — Wed, 27 Feb 2008 04:16:18 GMT

اگرچه ديدن تو اوج موجي از شاديست

هميشه رفتن تو قصه ي غم انگيز يست

كسي گره زده چشم مرا به چشمانت

به جز تو و من و باران كسي در اينجا نيست

قبول كن كه تو چندي است بي وفا شده اي

قبول كن كه دلت مدتي است با ما نيست

قبول كن كه نفس هاي عاشقت ديگر

شبيه موج زدنهاي تند دريا نيست

قبول مي كنم اين را زمانه بد شده است

وگرنه آخر عشق من و تو اينجا نيست

به زحمتش نمي ارزد كه تيغ برداري

براي كشتن من يك اشاره هم كافي ست

daryayesargardan — Tue, 31 Jul 2007 10:32:18 GMT

با پوزش

از اینکه یه کمی دیر به روز کردم

یه غزل محاوره ای رو در معرض قضاوت می گذارم

می دونم دریا همیشه ماهیاشو دوس داره

مث مادر که همیشه بچه هاشو دوس داره

وقتی بارون می زنه موجای سرکش می سازه

صدای خندیدن گوش ماهیاشو دوس داره

می دونم دریا بزرگه ولی با اون عظمت

حتی اون سنگریزه ی بی ادعاشو دوس داره

تو همون دریای مهربون و با سخاوتی

منم اون ماهی کوچیک که خداشو دوس داره

daryayesargardan — Sat, 03 Feb 2007 22:46:38 GMT

و عرض ارادتی به خورشید کربلا

...........

شبهای بعد از تو خاموش ،شبهای بعداز تو سردند

اینجا پس از تو دو چشمم ، تندیس اندوه و دردند

نفرین به این لحظه هایی کز یادشان رفته نامت

از یادشان رفته ان شب با روشنایت چه کردند!!!

نفرین بر آب و بر آتش ،وقتی تو لب تشنه هستی

وقتی که گلهای باغت ، با تشنگی در نبردند

وقتی قرار است سیبی نارس بیفتد ز شاخه

دستان سقای تشنه ، با مشک پر برنگردند...

...

هر قدر می گویم از ، تو انگار چیزی نگفتم

این واژه های شکسته دور نگاهت بگردند

daryayesargardan — Fri, 19 Jan 2007 22:14:18 GMT

اگر چه نیستی و من هنوز پشت پنجره

به غصه خیره میشوم به روز پشت پنجره

تو ابتدای رفتنی به فصلهای بعد از این

و فکر هم نمی کنی به سوز پشت پنجره

به چشمهای من که شب تورا بهانه میکند

و یاد می کند ز نیمروز پشت پنجره

تو خیره میشوی به بادها به رقص قاصدک

به رنگهای روشن بلوز پشت پنجره

...

بیا به سمت لحظه ها که بوی گریه میدهم

بیا مرا صدا بزن به روز پشت پنجره...

daryayesargardan — Tue, 16 Jan 2007 21:56:18 GMT

...

رفتی و بی پناهی من را رقم زدی

چشمان بی گناه مرا رنگ غم زدی

من سالهاست مانده ام و درد میکشم

از تیر غربتی که به بال و پرم زدی

هستی من به شوق تو بودم به شوق عشق

از من مرا گرفتی و رنگ عدم زدی

از من مرا گرفتی و دادی به دست باد

بر تکه تکه های غرورم قدم زدی

رفتی و بی پناهی من نقل قصه هاست

رفتی و حال و روز مرا هم به هم زدی...

daryayesargardan — Fri, 27 Oct 2006 21:58:18 GMT

............................................................

زن ازترانه های گیج خیابان رد می شود با مانتویی قهوه ای

خیابان از چشمهای خاکستری زن

ازبوی غریزه های ناکام تا شکل ورم کرده دخترهای عاشق

تا تف کردن به صورت خدایان نامریی

به اجتهاد کدامین قانون عاشق باشد؟

زن در خیابان گم میشود خیابان در موهای تاب خورده زن

لعنت ابدی بر این دستهای دیوانه...

باران عادلانه نمی بارد!

اجاق های سرد خاطره و سوسکها که اکسیژن را تمام میکنند

هوا زیر پوست ورم کرده زن خالی میشود

شب ازعابران خسته خواب الود...

چه خفقانی ؟ نام اول مرا چه کسی به خاطر می اورد؟

ماه یا خورشید؟

.....تنش را درگدایی خوشبختی فراموش میکند

عدالت از کدام سو می وزد؟

زن ازچراغهای قرمزعبورمی کند

تکه های خیس خورده نان وزنبیل زن

شاعرازنوشتن سر بازمیزند ...زن اززندگی...

وشهرشبیه قمقمه ای خالی هوا را جستجو میکند

پیاده روهای پرازادمکهای خندان/مغازه های شلوغ/پالتوهای پوست/پوتین های چرم...تابلوهایی که

درچشمهای زن جا می ماند و مرگ اسم اول تمام ارزوهاست

کدام پیامبربرخیره سری فرعونها قیام میکند؟ابلیس برتخت اسمان...

از موریانه های گرسنه فرارنمیکند

خواب چند لایه ی اقاقی ها را می اشوبد و چیزی پشت پرچینها می شکند بر شبهای سرد فراموشی

لکنت زبان شاعر و سقوط چشمهای میشی زن

و او که فریاد میزند من عاشقم من عاشقم و سوسکها که اکسیژن را می بلعند و تمام می کنند

من عا...ش...قم

daryayesargardan — Sat, 23 Sep 2006 00:56:18 GMT

چه تنهایی بزرگی مایا !

چقدر به نامه های گذشته ات اعتماد کردم

و باران را گذاشتم برای تنهایی ...

چه سکوتی شبم را بهانه میگیرد

تو حالا زمان را فراموش می کنی

و فصل ها را که مدام عوض می شوند

و سال ها را که میگذرند ...

به اتفاق تمام عشق های جهان پیر می شوی

و من گذشته را با عصا قدم می زند

چه روزهای مشترکی ...

چه اشک های مشترکی ...

بیهوده سعی می کنم فراموشت کنم

هنوز دریا موج می زند و باد موهای مرا پریشان می کند

هنوز من شعر می خواند و تو ان سوی

ازدهام ادم ها لبخند می زنی

و دریا

که هق هق شاعری مچاله را تعارف می کند ...

باورم نکردی مایا

باورم نکردی و شانه های کاغذیم جز ویران

شدن قسمتی نداشت

از پشت شیشه های خیس جهان

خداحافظی را دست تکان می دهی

و ابرهای جهان گریه سر می دهند

...
چه دریای سرگردانی شده ام مایا !

با روسری ابی و دستمال سپید

هی بهانه می شوم بی ستاره

و برهنه به دیدار افتاب امیدوار

می دانم این نامه را نمی خوانی

و چشم های مه زده ی من بر صندلی خالی ...

به جاده های گذشته چشم می دوزم

و نامه های تو را باد می برد ...............

daryayesargardan — Tue, 27 Jun 2006 23:37:18 GMT

پس از تو هاله ای افتاد روی صورت ماه

سیاه شد جلوی چشم لحظه ها ناگاه

چه سر نوشتی ! انگار سهم من این شد

قدم به راه تو بگذارم و شوم گمراه

تو رفتی و همه ی برگها که افتادند

تمام شهر شد از ماجرای ما اگاه

برو که در من تنهای بی تو سرگردان

دلی نمانده به دستت بیاورم ای ماه

کجای این شب تیره نشسته ای حالا

که از تو بی خبرند کلاغ های سیاه؟!

daryayesargardan — Tue, 27 Jun 2006 23:36:18 GMT

من اهل زمینم - تو اهل بهشت

چه کس بود تقدیر ما را نوشت؟!

نوشت اینکه تو اسمانی شوی

من اما اسیر گل و خاک و خشت

من و تو دو تندیس کفر و یقین

تو و من دو معنای زیبا و زشت

من الوده گشتم به گندم ولی

تو ماندی همان خوب نیکوسرشت

دلم بی نگاهت قراری نداشت

و غافل از این بازی سرنوشت

که تقدیر چشمان مست تو را

برای کس دیگری می نوشت...

- همین بود اری سزای کسی

که با سر کشی رانده شد از بهشت